Vijf jaar geleden, onze tweede dochter!

Vandaag vijf jaar geleden is de dag dat ons meisje een aantal weken te vroeg ter wereld kwam, maar wat doet ze het goed! Nu vijf jaar later is het net als bij haar geboorte (ondanks een aantal weekjes te vroeg een normaal geboorte gewicht) een flinke tante. De gynaecoloog noemde haar al een eigenwijze draak tijdens de zwangerschap…. en zelfs dat is niet veranderd! 

Gefeliciteerd lieve, eigenwijze dame! Eindelijk ben je vijf jaar oud…. EINDELIJK!

Het heeft je de laatste tijd behoorlijk bezig gehouden, je verjaardag. Wie ga je uitnodigen en hoeveel kindjes mogen er komen? Hoeveel nachtjes slapen en mam, mogen de broertjes, zusjes, papa’s en mama’s ook blijven op mijn feestje? Nu is het echt zover, je bent jarig!!

Vandaag vieren we ons eigen kleine feestje en ga je naar kinderfeestjes van je vriendinnetjes… morgen is het jou dag, dan gaan we de hele dag feest vieren! Eerst je kinderfeestje daarna het grote mensen feestje!

Wie en hoe ben je op dit moment in je leventje? Eigenwijs, kan flink mopperen en je zus plagen, ben je Oost-Indisch doof, een leugentje om bestwil heb je geen problemen mee, eet je maar matig, maar snoep je erg graag, groei je bijna je “grote” zus voorbij in lengte en zijn je voeten al groter als die van haar, vind je dingen spannend, begin je, je eigen weg te vinden en doe je het goed op school. Ik gok…. een echte vijf jarige!

 

Op beide foto’s zie je links de voetjes van onze jongste, rechts die van grote zus!

Advertenties

Soms dwalen mijn gedachte af…. pre eclampsie en te vroeg geboren

Onbewust ga ik in gedachte vijf jaar terug in de tijd… vijf jaar geleden lag ik met pre eclampsie op de verlosafdeling… 4 juli ging ik het ziekenhuis in, een aantal dagen later is onze dochter geboren. Eigenlijk zou ze ergens in augustus geboren moeten worden… dat liep allemaal een beetje anders.

Al vroeg in de zwangerschap begon ik met insuline spuiten, niet veel later liep mijn bloeddruk al op… vele ritjes naar het ziekenhuis voor controles volgde. Op 4 juli ging het ziekenhuis in en op 5 juli kreeg ik acute pre eclampsie met alle ellende die erbij hoorde. 

Op 9 juli begon de bevalling… na een week van strijd tegen die ellendige vergiftiging was mijn lijf moe, na een aantal uren weeën en persen bleek dat ons meisje nooit op de natuurlijke manier geboren zou kunnen worden. Ze bleek te groot voor mijn bekken (ja je geloof het niet gezien mijn postuur) en een sterrenkijkertje. Het werd een spoed sectio, midden in de nacht! De dag van de spoed sectio volgde ook nog een bezoekje aan de OK voor mijn blaas die schade had opgelopen.

Gelukkig is dit alles voorbij en geweest, het is best een lange weg geweest om alles wat er heeft gespeeld een plekje te geven en te accepteren, maar het is gelukt! Wil niet zeggen dat ik er niet aan terug denk, nu zo rond haar verjaardag besef ik me weer hoe bijzonder het eigenlijk is dat we er nog allebei zijn. Soms dwalen mijn gedachte af….

Nu hebben we een eigenwijze, bijdehante tante van bijna vijf rondlopen!

Nog twee nachtjes slapen eigenwijze dame, dan ben je ‘eindelijk’ vijf jaar!!

Terug in de tijd…. van 2007 tot nu en keuzes maken

Het was weer eens zover, alles omtrent onze oudste dochter moest weer opgehoest worden. Natuurlijk doe je dat omdat je nieuwe stappen wil zetten om haar te helpen. Maar tegelijkertijd blijft het confronterend! Afgelopen week de map met alle papieren van 2007 ten tijden van de audiologisch onderzoeken en indicatie stelling tot nu.

Het is weer een keuzemoment, door de jaren heen hebben we al veel van dit soort momenten beleeft en je weet eigenlijk nooit of het echt de goede keuze is. Je kiest voor dat wat je denkt dat het beste is voor je kind… tot op heden hebben onze keuzes wel behoorlijk wat opgeleverd, of onze dochter het de juiste keuzes vindt kan ze nog niet zo goed beoordelen met haar acht jaar. We hopen dat ze als ze groot genoeg is kan zeggen dat we de goede keuzes voor haar hebben gemaakt, hoe moeilijk sommige keuzes ook zijn (geweest).

Feit blijft dat we continu nadenken, heeft ze hier baat bij? En is het echt nodig? Vorige week maandag een informatief gesprek gehad voor een andere vorm van logopedie, anders als dat ze al jaren krijgt in de hoop dat het wat meer oplevert voor onder andere haar spraak/taalprobleem maar ook aanverwante zaken die meespelen.

Ze gaan nu alle verslagen en het verloop bekijken, kijken of zij denken dat goed zal gaan werken. Ook gaan ze overleggen met de huidige behandelaar… het is spannend, weer een keuze en wellicht (weer) een verandering.

Ongeveer 8 jaar geleden!

Een nieuw leven, een klein wonder. Het klinkt zo gewoon, maar voor ons zo heel bijzonder. Dit was de tekst in het geboortekaartje van onze oudste dochter, we hebben lang op haar moeten wachten en vonden dit een passende tekst in het kaartje.
 

Soms lijkt het moment jaren geleden, soms lijkt het nog vorige week. We zochten kaartjes uit, wisselde nog in één van de laatste weken van naam. In het koffertje zaten kleertjes maat 50, dat bleek veel te groot. Oma ging op pad om passende kleertjes te kopen, het werd maat 42 en iets later maat 44.

Hier is ze vier dagen oud, een kleintje met haar 5 pond.
 

Na een zwangerschap met zorgen kregen we een zware bevalling en alle zorgen die bij ons meisje horen. Maar jeetje wat waren we blij, eindelijk was ze daar! Een klein, iel meisje met de donshaartjes nog over haar hele lijfje. De kinderarts die dienst had vond dat ze gezond was en haar scores waren goed, net als haar suikerwaardes. Ondanks mijn onstabiele situatie de laatste weken van de zwangerschap! De volgende ochtend mocht ik ondanks het protocol van langere opname in verband met zwangerschapsdiabetes naar huis. Volgens de arts had ik genoeg meegemaakt en was het tijd om te gaan genieten.

Toen we thuis kwamen was daar het gezin waar ik in ben opgegroeid, mijn vader, moeder en zusje. Samen met hen hebben we gewacht op de kraamhulp, een kanjer van een vrouw die er voor heeft gezorgd dat het hier in huis alles goed ging. Met liefde maakte ze ons wegwijs in de wereld van een gezin met een kleine meisje. Papa en mama ben je niet maar zo…

Wat was ze klein, maar compleet en zo bijzonder… zij heeft ons papa en mama gemaakt, ons oudste meisje waar we zo lang op hebben gewacht! We zijn blij dat je er bent!!

Hier nog wat fragmenten uit de blog die ik een aantal dagen na de bevalling schreef:

 
“Vrijdag zou ik alleen voor een controle naar het ziekenhuis gaan, er zou enkel een ctg en een bloeddrukcontrole gedaan worden. Echter ik moest toch eventjes nog naar de gynaecoloog, hij vond het onverstandig nog naar huis te gaan, ik moest blijven” 
 
“Toen er een verloskamer beschikbaar was kon ik daar plaats nemen en gingen ze (de arts en gyn met assistentie van de verpleegkundige) de staafjes -die voor ontsluiting zouden moeten zorgen-  plaatsen. Op die avond ben ik buiten bewustzijn geraakt, door een te lage suikerspiegel en sterk wisselende waardes in mijn bloed. Vanaf ongeveer 18.00 uur tot 21.00 kan ik me niets meer herinneren, alles is weg.. enkel een vage herkenning. Maar vooral veel angst en meer kan ik me er nog van herinneren… ik heb dingen gezien, gevoeld en geroken die niet van hier zijn”
 
“Ik lag inmiddels aan een infuus om de bloedwaardes op peil te houden, de hele nacht moest ik van de dienstdoende internist om de twee uur gewekt worden om bloed te prikken en te kijken of ik nog meer glucose nodig had. Dus in tegenstelling tot de gehele zwangerschap dat ik teveel glucose heb gehad had ik nu te weinig glucose… mijn lichaam was echt de weg kwijt!”
 
“Mijn vliezen werden gebroken maar ik mocht twee uur niet opstaan omdat ons kleintje toch niet voldoende was ingedaald. Ondertussen werd het weeën opwekkend middel ook aangesloten op het infuus en aangezet. De weeën in mijn rug en benen die ik al bijna een week had werden erg heftig.. ik kon ze op een gegeven moment de rug weeën niet meer opvangen… maar de ctg registreerde nauwelijks buikweeën.. dus werd er een sensor in mijn baarmoeder geplaatst om te kijken hoe heftig de weeën activiteit was. Deze sensor gaf direct zo’n 70% aan, dus naast deze sensor had onze muis ook al een draadje op haar hoofd voor haar hartslag omdat we die via mijn buik ook niet meer goed konden horen/registreren”
 
“Om 16.30 uur kwamen ze bij ons, de anesthesist was al weer opgeroepen van thuis om dus weer opnieuw een ruggenprik te zetten. Door een vergroeiing in mijn rug konden ze hem niet op het juiste plekje zetten waardoor de eerst keer de prik wat lager was gezet als normaal waardoor de weeën pijn bleef. Als het nog lang zou gaan duren zal het een keizersnede worden”
 
“Na een half uurtje persweeën is ze geboren. Het laatste stuk was wat mij betreft het makkelijkste!! Maar gelijk ook het spannendste. Door de gebeurtenis van vrijdag was ik bang dat onze ‘muis’ er iets aan over zou hebben gehouden.”
 
“Toen ze geboren werd mocht ik haar niet pakken… ze bleek de navelstreng vier keer om haar nekje te hebben, toen ze die eraf hadden hebben ze haar op mijn buik gelegd. Een heel klein minimensje is en was ze! Ze heeft een heel poosje bij me gelegen voordat de kinderarts kwam, deze had een kindje op de spoedeisende hulp om te behandelen. Ze kwam door de keuring heen, haar bloedwaardes waren wat laag bijvoeding was (helaas) noodzakelijk.”

“Vanaf het begin is ze wel slap en vermoeid geweest, dit begint nu na zo’n vijf dagen lijkt het pas beter te worden.. ze had geen zuigkracht.. drinken was dus een ramp. Gelukkig gaat ook dat beter, dat had ze wel nodig. Ze is ook nog steeds wat geel, al lijkt het wat minder te worden.”

 
 
 

Precies 8 jaar geleden….

Acht jaar geleden was ik bijna aan het einde van de zwangerschap van ons eerste kindje, zwangerschapsdiabetes, hoge bloeddruk en nog wat meer ‘gedoe’ speelde toen. Ook waren er wat zorgen om onze dochter, ze was relatief klein maar vele langer kon ze niet in mijn buik blijven.

Zo’n week voor de geboorte van onze dochter gaat het bij mij altijd een beetje kriebelen en kijk ik terug naar een voor mij best wel lastige periode waarin ik zelf al langere tijd thuis was door onder andere een hoge bloeddruk en zwangerschapsdiabetes waarbij ik ook insuline gebruikte en onder strenge controle stond van de gynaecoloog en internist.

Een aantal fragmenten uit mijn blogje van 19 maart 2007 op mijn blog destijds…

“Echo was goed.. bloeddruk was binnen de perken al neemt het vocht dus behoorlijk toe en de onderdruk stijgt ook langzaam. Om die reden heb ik morgen weer een dag opname.”

“Morgen word ik opgenomen en dan gaan ze proberen te ‘primen’ of terwijl de boel week proberen te krijgen.  Zodat de bevalling ingeleid kan worden, maar het is dus maar de vraag hoe of wat het gaat lopen. Er zijn drie optie’s…”

“De niet stabiele suikers, het vocht en de oplopende onderdruk is toch reden dat ze de baarmoedermond rijp gaan proberen te maken en kijken of er ingeleid kan worden zodat de kleine deze week nog ter wereld komt. Het kan wel een lange en zware week worden zei de gyn al… dus geduld.. maar goed er gaat iets gebeuren.”

“Morgen gaat moeders met me mee, manlief gaat ‘gewoon’ werken het kan allemaal nog wel heel de week duren en zijn vrij dagen kan hij beter straks gebruiken als de kleine er is. Dus lossen we het zo op!”



 Mijn zwangere buik… ruim 38 weken zwanger, 19 maart 2007
 

Het heeft toen nog een aantal dagen geduurd, later die week is onze dochter geboren. Het heeft wat voeten in de aarde gehad… ze was domweg nog niet klaar om geboren te worden, maar het was ‘veiliger’ om haar te laten komen. Inleiden is een lastig, soms lang en relatief zwaar traject. Maar hé we hebben nu een mooie dochter van al weer bijna acht jaar!!

Volgende week zal ik nog een stukje plaatsen over haar geboortedag en onze kennismaking met dit wondertje die we na een aantal jaren met een kinderwens in onze armen mochten nemen.