Soms is het gewoon (even) niet zo leuk!

Dat je alles op de rit hebt en even denkt dat het allemaal lukt en je alles weer helder in beeld hebt! Tot er weer dingen gebeuren die je niet hebt voorzien of als er weer dingen gepland moeten worden die je niet in de hand hebt, dan staat alles weer op de kop! Het gevoel van falen, het gevoel dat ondanks dat je, je best doet het gewoon niet wil lukken. Met tranen, die dan toch echt gewoon komen…. zomaar! 

Eindelijk na langere tijd dachten we alles weer lekker op de rit te hebben, de kinderen het naar hun zin op school, wij beide een leuke baan en leuke hobby’s. We besluiten het roer wat om te gooien als het over de gezondheid van onze dochter gaat, we kiezen voor een ander logopedie traject en besluiten naar een kinderziekenhuis te gaan met de hoop een diagnose te krijgen. Misschien niet eens echt een diagnose maar duidelijk in beeld te krijgen wat wel en niet tot de mogelijkheden hoort voor onze dochter.

Spreuk: Het wachten is niet het ergste, de onzekerheid of het ooit goed komt maakt het lastig.

Maar ook financieel ging het allemaal weer goed, we konden een stukje hypotheek aflossen en kregen meer rust door niet meer elke maand op elk dubbeltje te moeten letten. Alles op de rit voor ons gevoel, ondanks de problemen en beperkingen die er zijn binnen ons gezin.

En dan zomaar in een paar maanden tijd, net als je denkt “Yes, we hebben het weer lekker op de rit!” komt het ene naar het andere puntje weer voorbij.

De auto komt voor een relatief laag bedrag door de keuring en beurt, nog geen drie weken later staat hij alsnog bij de garage… wiellagers kapot! Nou niets weinig geld, daar gaan we weer. We rijden vaker richting het ziekenhuis met onze dochter, alles duurt langer als verwacht. Er gaan dingen stuk die best wat geld kosten, kortom ‘dikke pech’! Nu onlangs had één van onze honden een bultje, binnen een dag tien keer zo groot geworden. Nog eens een dag later nog véél groter… ik kan je vertellen de rekening van de dierenarts was voor de eerste dag al geen grapje met een lab onderzoek, opname, medicatie en behandeling.

Kortom, voor mijn gevoel is het weer één grote chaos… hopelijk hebben we het op alle vlakken weer snel op de rit. Dat geeft rust en energie om weer door te kunnen.
Herken je zulke momenten? Dat het een niet meer zo leuk is?

Mijn bucketlist, to do list of wensen lijst…

Wat wil ik nog zou willen doen voor ik 40 word… en geloof me ik heb nog een aantal jaren, ben namelijk dit jaar (2015) 34 geworden. Maar hé, als je het dan een grens moet trekken is veertig toch mooier als achtendertig. Op deze manier heb ik ook nog een poosje de tijd aangezien er ook nog wel wat lastigere dingen op staan of zaken die geld kosten en dus enige voorbereiding (of eigenlijk spaar) tijd kosten.

Stiekem staat dit blogje al maanden in mijn concepten, twijfelend of ik het wel online zou zetten. Te veel wensen en dromen en eigenlijk vind ik zulke lijstjes nogal ‘veeleisend’, aan de andere kant wensen en dromen zijn er om nageleefd te worden! Ook zijn er een aantal puntjes op mijn lijstje inmiddels afgerond en zijn we hard aan het werk om andere puntjes waar te maken.

Geen idee of alles me gaat lukken…. ik ben bang van niet, gezien er bijna onmogelijke dingen tussen zitten. Maar proberen en dromen kan toch? Zo nu en dan zal mijn bucketlist wijzigen, nieuwe wensen en ideeën of wellicht zijn er punten die afgestreept kunnen worden.

001  Disney met het gezin
002  Naar het vuurwerkfestival in Scheveningen
003  Mijn streefgewicht bereiken
004  Naar Parijs met de oudste
005  Vierkante eetkamertafel, geschikt voor 8 personen
006  Picknicken in de natuur
007  Apenheul bezoeken
008  Reisje met alleen de jongste
009  In een hotel overnachten met het gezin
010  Op een mooie plek vallende sterren kijken met mijn gezin
011  Vliegen in een vliegtuig met man en kinderen (niemand van ons heeft nog ooit gevlogen)
012  Philips Actifry XL
013  Naar een musical
014  Pedicure bezoeken (naar verwachting meerdere keren)
015  Winacties op mijn blog
016  Wisselen of wellicht stoppen met één van de vrijwilligersbaantjes
017  Openluchtmuseum bezoeken
018  Cursus of workshop thv hobby
019  Buiten slapen, onder de sterrenhemel
020  Vaker ‘ouderwetse’ post versturen
021  Regelmatiger samen met Peter erop uit
022  Wandelen in Sonsbeekpark met de meiden
023  Brownies & Downies bezoeken
024  Cursus/opleiding volgen op werkgebied
025  Met de meiden naar een Kasteel of Paleis
026  Massage

Mijn eerste blog ooit in 2004!

In eens realiseerde ik me dat ik al weer elf jaar blog, niets spannends aan en met één keer een wat langere pauze door de omstandigheden van dat moment ben ik toch altijd wel bezig geweest met blogjes schrijven. Deze blog, dit ‘plekje’ op internet heb ik pas sinds dit jaar. Ooit ben ik begonnen bij web-log, later blogger.com en nu dus wordpress. Ooit begon het bloggen super privé, een gevoeliger onderwerp was er niet voor ons op dat moment.

Mijn eerste blog ging over onze kinderwens, dat is ook de reden van het beginnen met bloggen. Op een forum voor vruchtbaarheidsbehandelingen vroeg iemand me waarom ik niet ging bloggen, op dat moment had ik geen idee wat het was. Toch ging ik me erin verdiepen en was van mening dat mijn verhaal best gehoord mocht worden, niet alleen voor mezelf maar ook zeker voor de lotgenoten.

Mijn eerste blog verscheen op 31 oktober 2004, mijn blog stond in de begin periode vooral in het teken van onze kinderwens. Toen bleek dat de wens erg ingewikkeld leek te worden besloot ik ook over andere zaken te gaan bloggen.

Een fragment uit mijn eerste blogje:
“Op het moment gaat het allemaal redelijk met ons, we moeten wachten op de volgende ronde uitslagen in het ziekenhuis. 28 september zijn we naar het ziekenhuis geweest voor de uitslagen maar deze waren zo ongeveer alles behalve positief. Nu moesten we alle onderzoeken voor de zekerheid maar over laten doen, dus zo gezegd zo gedaan. Nu krijgen we 9 november de uitslagen van deze rit onderzoeken. Ik hoop zo dat ze niet zo ‘slecht’ zijn als de vorige keer… “

Uiteindelijk raakte we tegen de verwachting van de specialisten in toch zwanger, het gebeurde zelfs een tweede keer! Op de blog van toen schreef ik daar werkelijk van alles, plaatste veel informatie zodat lotgenoten dat zouden kunnen vinden en lezen. Ik plaatste veel foto’s van van alles en nog wat maar ook van de meisjes en wat we zoal meemaakte, kortom een echte mamablog werd het.

Op een gegeven moment wilde ik dat er geen foto’s meer van de meisjes zomaar op internet te vinden zouden zijn en ik heb de blog offline gehaald. Ondertussen blogde ik privé door en begin dit jaar maakte ik een nieuwe blog klaar, zonder duidelijk herkenbare foto’s van de dames en besloot alle blogjes over te zetten die niet al te veel privé zaken en herkenbare foto’s bevatten.

De foto’s van toen zijn nagenoeg verdwenen en als je wat kan vinden moet je echt weten dat het onze dochters zijn, geeft toch een rustiger gevoel.

Hoe zijn jullie begonnen met bloggen? 
Plaat jij herkenbare foto’s van je kinderen?

Bang voor de tandarts…

Veel mensen gaan niet voor hun plezier naar de tandarts, denk de meeste niet. Maar wat als je toch echt serieuze angst hebt voor een tandarts bezoek al is het maar een controle? Mijn angst ontstond in de kindertijd, het heeft behoorlijk serieuze vormen aangenomen maar van de week ging ik voor het eerst weer alleen naar de tandarts. 

Kindergebit_foto bij blog over angst voor de tandarts

Als kind ben ik een keer met een aantal mensen vastgehouden in de stoel bij de tandarts, ik kon nergens heen en ondertussen ging de tandarts zijn gang. Nog elke keer als ik naar de tandarts moet schieten die beelden in mijn hoofd, ze komen echt enkele dagen voor de afspraak en ze gaan niet weg voor het bezoek weer geweest is. Dagen voor die tijd is er al buikpijn, spierpijn en hoofdpijn en het stomme is ik schaam me er nog altijd voor.

Toen ik nog thuis woonde gingen we met het hele gezin naar de tandarts, geen ontkomen aan! Als er iets moest gebeuren ging één van mijn ouders mee. Op een gegeven moment is het je eigen verantwoordelijkheid, als je bang bent is dat niet echt makkelijk… die eigen verantwoordelijkheid en angst.

Geregeld is het voorgekomen dat mijn fiets en later de auto maar niet naar de tandartsenpraktijk wilde en gewoon doorreden. Afspraken verzetten, afspraken vergeten, de vele smoesjes alles om niet te hoeven gaan! Om maar te voorkomen dat ik in die stoel moet gaan liggen.

Op een gegeven moment is mijn partner naar dezelfde tandarts gegaan zodat we samen konden gaan, zodat ik ook daadwerkelijk zou gaan. Tijdens de eerste zwangerschap ben ik bij de tandarts flauwgevallen, de tandarts toen heeft besloten dat hij mij tijdens de zwangerschap niet meer wilde zien. In oktober 2009 besloot de tandarts foto’s van mijn gebit te maken en naar aanleiding daarvan wilde hij de verstandskiezen weg laten halen, hij schreef een verwijzing voor de kaakchirurg omdat ik vanwege de angst onder narcose zou gaan. Gelukkig voor mij bleek ik zwanger, we stelde het uit tot een jaar later.

We kregen een nieuwe tandarts, hij bekeek de foto en vond het onzin om de kiezen eruit te halen. Als ik er last van zou krijgen of als er ongewone dingen met mijn gebit zouden gebeuren kan het altijd nog was zijn conclusie. Geen stappen nemen die niet noodzakelijk zijn, ik was opgelucht er viel een last van mijn schouders.

Met heel mijn hart hoop ik dat de meiden deze angst niet krijgen, ik ga alleen met ze mee naar de controles waar we als gezin naar toe gaan. We hebben de afspraak dat de tandarts alleen tandsteen verwijderd tijdens zo’n afspraak en verder worden er nieuwe afspraken gemaakt. Als één van de meiden extra moet gaat papa mee, in de hoop dat ze geen angst ontwikkelen zoals dat bij mij het geval is. We hebben een hele lieve en rustige tandarts, geeft je de rust en tijd die je nodig hebt en probeert waar hij kan mij als angstpatiënt te helpen.

Afgelopen dinsdag ben ik alleen naar de tandarts geweest, de donderdag ervoor was er een stuk van mijn vulling en kies afgebroken. Ik had geen keuze en voor het eerst is de auto met mij alleen erin de parkeerplaats op gereden, ben ik uitgestapt en met lood in mijn schoenen, een misselijk gevoel en tranen over mijn wangen naar binnen gegaan… alleen.

Een overwinning, ik werd geroepen en ik wilde weglopen maar deed het niet. Ik ging in de stoel liggen, kreeg het benauwd, begon te zweten en tranen rolde over mijn wangen. Het voelde alsof ze me net als in mijn jeugd vasthielden, ik kon geen kant op…  zou dit gevoel ooit verdwijnen?

Herken jij de angst voor iets? Misschien ook wel voor de tandarts?

Bijna… Symphonica in Rosso en onze dochter!

Symphonica in Rosso met Marco Borsato, nog maar vier nachtjes slapen! Afgelopen vrijdag was daar de spontane release van de singel ‘Mooi…’ van het nog uit te komen album ‘Evenwicht’ van Marco Borsato. En nu, over een aantal dagen gaan we richting Ziggo Dome en genieten van Symphonica in Rosso met Marco!

Al maanden wachten we geduldig af, we kochten de kaartjes en toen begon het lange wachten. Onze oudste dochter wilde ook héél graag naar Marco, zij is zo gek op zijn muziek. Omdat ze al zoveel voor haar kiezen krijgt besloten mijn zus en ik om te gaan en haar mee te nemen.

We vertelde het haar, denk dat we op dat moment één van de mooiste glimlach van haar hebben gezien. Trots en blij, ik mag mee… ja meid je mag mee! Eerste telde we de maanden af, toen weken en nu dagen.

Ik schreef eerder al eens dat het een lange en lastige dag voor onze oudste dochter zal worden, maar ik ga er maar vanuit dat het plezier haar op de been zal houden! En al moeten we haar tillen zaterdag, dat is dan maar zo… al kan ze zondag niets, dan is ze toch maar mooi bij Marco Borsato geweest.

Toen Marco in 2006 met Symphonica in Rosso in het Gelredome stond waren we er ook bij, op dat moment was ik zwanger van onze oudste dochter en nu gaat ze mee als 8-jarige!

Negen jaar geleden hadden we nooit kunnen bedenken dat het leven van ons meisje soms zo lastig zou zijn, dat ze blijvend ziek zou zijn, dat ze nooit een 100% gezonde dame zal zijn en daardoor beperkt is in de mogelijkheden. We gaan maar weinig op pad, zelden in de avond omdat ze altijd op tijd naar bed gaat omdat ze gewoon geen energie meer heeft.

 

Nog even iets leuks…. we hebben dit keer groots uitgepakt, we hebben zelfs kleding uit de kledinglijn van Symphonica in Rosso gekocht! De meisjes kregen een shirt van mijn ouders en zus en ik kochten een vest, leuke en fijne dingen zijn belangrijk in het leven! Wij gaan zaterdag genieten van dit voor ons zo’n bijzondere concert!