De wereld… hoe ver moet het nog komen?

Ongelooflijk wat er zicht vrijdag af heeft gespeeld in Parijs, de beelden staan op mijn netvlies gebrand. Hoe kan het toch zijn dat er mensen zijn die de mensheid zo kunnen beschadigen? Hoe kan het dat mensen zo worden of zijn? Hoe kan het toch dat er acht mensen zoveel mensen kunnen verwonden en doden, hoe kom je tot zo’n daad? Ongelooflijk!

Vrijdagavond, in eens komt er een push berichtje op mijn telefoon “Aanslag in Parijs”, verdere info volgt staat erbij. We kijken op internet en er komen extra uitzendingen van het journaal, ik kan niet stoppen met kijken. Alle informatie wil ik tot me nemen, ik hoop dat al die mensen er goed vanaf komen.

Mijn hart klopt in mijn keel en begin het te voelen in mijn buik, ik hoop dat het alleen bij de zelfmoordaanslag bij het stadion blijft. Al snel blijkt er nog meer te volgen, een schietpartij bij een restaurant, nog een zelfmoordterrorist bij het stadion, een schietpartij en een zelfmoordterrorist bij horecagelegenheden, weer een terrorist met bomgordel niet ver bij het stadion vandaan en het drama eindigt uiteindelijk bij Bataclan.

Aanslagen Parijs 13 november 2015

De meeste slachtoffers zijn daar gevallen, terroristen die schietend binnenkomen tijdens een concert. Er ontsnappen wat mensen maar lang niet iedereen en voordat er überhaupt hulpdiensten bij Bataclan zijn verschijnen er al berichtjes op Facebook en Twitter van mensen die daar aanwezig zijn. Hartverscheurend en schreeuwend om hulp, zo komen de berichtjes bij me binnen.

Ik besluit te gaan douchen en mijn bed in te gaan, maar toch zet ik op de slaapkamer de televisie aan, ik wil kijken… de man in huis kan zijn ogen niet open houden. Mijn hoofd zit al vol maar nu nog voller, ik wil de informatie tot me nemen ik zou willen dat het stopt, hoe kan het toch zo ver komen? Hoe komen mensen tot zo’n daad? Als de man in huis wat wakker wordt vertel ik hem weer iets, hij snurkt al weer en geniet van zijn nachtrust. De rust die ik verre van voel, ik voel onrust en onmacht!

Hoe kunnen wij nu met z’n alle morgen een feestje vieren? Hoe kunnen we nu gezellig Sinterklaas en zijn Pieten welkom heten terwijl er op een dik uur vliegen van huis zoiets vreselijks gaande is? Hoe kan ik een leuk Sint blogje plaatsen?

Inmiddels moet ik naar het toilet, ik loop langs de kamers van de meiden en besef me dat zij zich verheugen op de dag van morgen of eigenlijk inmiddels straks. Het is immers als vroeg in de ochtend als ik me dit besef! Ik besluit dat we de kinderen het feestje niet af mogen nemen omdat er een groep mensen is die de mensheid aantast, die mensen onveilig laat zijn, die mensen verwond en mensen dood.

Mijn wekker gaat, het eerste wat ik denk is “Hé de televisie stond toch aan?” het blijkt dat ik in slaap ben gevallen en mijn partner heeft de televisie uitgezet. Mijn telefoon ligt naast me, ik pak hem om het laatste nieuws te bekijken. Wat een nieuws, een hoop feiten en de eerste profielen van daders zijn bekend. Wat een wereld, het is absurd.

Het blogje wat voor vandaag gepland stond heb ik vooruit geschoven, daarvoor is deze blog in de plaats gekomen. Toch even opschrijven hoe het voelt, hoe ik het heb ervaren en hoe ik er over denk.

Samen met de kinderen, mijn zusje en moeder hebben we de Sint en zijn pieten welkom geheten en hebben we plezier gemaakt. Genoten van de blije gezichten en genoten van de zichtbare gezonde spanning, die ondanks de wetenschap dat het allemaal een sprookje is toch aanwezig is.

Met heel mijn hart hoop ik dat het bij deze aanslagen blijft, al vrees ik dat het nog lang niet klaar is.

Advertenties

Soms is het gewoon (even) niet zo leuk!

Dat je alles op de rit hebt en even denkt dat het allemaal lukt en je alles weer helder in beeld hebt! Tot er weer dingen gebeuren die je niet hebt voorzien of als er weer dingen gepland moeten worden die je niet in de hand hebt, dan staat alles weer op de kop! Het gevoel van falen, het gevoel dat ondanks dat je, je best doet het gewoon niet wil lukken. Met tranen, die dan toch echt gewoon komen…. zomaar! 

Eindelijk na langere tijd dachten we alles weer lekker op de rit te hebben, de kinderen het naar hun zin op school, wij beide een leuke baan en leuke hobby’s. We besluiten het roer wat om te gooien als het over de gezondheid van onze dochter gaat, we kiezen voor een ander logopedie traject en besluiten naar een kinderziekenhuis te gaan met de hoop een diagnose te krijgen. Misschien niet eens echt een diagnose maar duidelijk in beeld te krijgen wat wel en niet tot de mogelijkheden hoort voor onze dochter.

Spreuk: Het wachten is niet het ergste, de onzekerheid of het ooit goed komt maakt het lastig.

Maar ook financieel ging het allemaal weer goed, we konden een stukje hypotheek aflossen en kregen meer rust door niet meer elke maand op elk dubbeltje te moeten letten. Alles op de rit voor ons gevoel, ondanks de problemen en beperkingen die er zijn binnen ons gezin.

En dan zomaar in een paar maanden tijd, net als je denkt “Yes, we hebben het weer lekker op de rit!” komt het ene naar het andere puntje weer voorbij.

De auto komt voor een relatief laag bedrag door de keuring en beurt, nog geen drie weken later staat hij alsnog bij de garage… wiellagers kapot! Nou niets weinig geld, daar gaan we weer. We rijden vaker richting het ziekenhuis met onze dochter, alles duurt langer als verwacht. Er gaan dingen stuk die best wat geld kosten, kortom ‘dikke pech’! Nu onlangs had één van onze honden een bultje, binnen een dag tien keer zo groot geworden. Nog eens een dag later nog véél groter… ik kan je vertellen de rekening van de dierenarts was voor de eerste dag al geen grapje met een lab onderzoek, opname, medicatie en behandeling.

Kortom, voor mijn gevoel is het weer één grote chaos… hopelijk hebben we het op alle vlakken weer snel op de rit. Dat geeft rust en energie om weer door te kunnen.
Herken je zulke momenten? Dat het een niet meer zo leuk is?

Mijn bucketlist, to do list of wensen lijst…

Wat wil ik nog zou willen doen voor ik 40 word… en geloof me ik heb nog een aantal jaren, ben namelijk dit jaar (2015) 34 geworden. Maar hé, als je het dan een grens moet trekken is veertig toch mooier als achtendertig. Op deze manier heb ik ook nog een poosje de tijd aangezien er ook nog wel wat lastigere dingen op staan of zaken die geld kosten en dus enige voorbereiding (of eigenlijk spaar) tijd kosten.

Stiekem staat dit blogje al maanden in mijn concepten, twijfelend of ik het wel online zou zetten. Te veel wensen en dromen en eigenlijk vind ik zulke lijstjes nogal ‘veeleisend’, aan de andere kant wensen en dromen zijn er om nageleefd te worden! Ook zijn er een aantal puntjes op mijn lijstje inmiddels afgerond en zijn we hard aan het werk om andere puntjes waar te maken.

Geen idee of alles me gaat lukken…. ik ben bang van niet, gezien er bijna onmogelijke dingen tussen zitten. Maar proberen en dromen kan toch? Zo nu en dan zal mijn bucketlist wijzigen, nieuwe wensen en ideeën of wellicht zijn er punten die afgestreept kunnen worden.

001  Disney met het gezin
002  Naar het vuurwerkfestival in Scheveningen
003  Mijn streefgewicht bereiken
004  Naar Parijs met de oudste
005  Vierkante eetkamertafel, geschikt voor 8 personen
006  Picknicken in de natuur
007  Apenheul bezoeken
008  Reisje met alleen de jongste
009  In een hotel overnachten met het gezin
010  Op een mooie plek vallende sterren kijken met mijn gezin
011  Vliegen in een vliegtuig met man en kinderen (niemand van ons heeft nog ooit gevlogen)
012  Philips Actifry XL
013  Naar een musical
014  Pedicure bezoeken (naar verwachting meerdere keren)
015  Winacties op mijn blog
016  Wisselen of wellicht stoppen met één van de vrijwilligersbaantjes
017  Openluchtmuseum bezoeken
018  Cursus of workshop thv hobby
019  Buiten slapen, onder de sterrenhemel
020  Vaker ‘ouderwetse’ post versturen
021  Regelmatiger samen met Peter erop uit
022  Wandelen in Sonsbeekpark met de meiden
023  Brownies & Downies bezoeken
024  Cursus/opleiding volgen op werkgebied
025  Met de meiden naar een Kasteel of Paleis
026  Massage

Wij noemen het blijvend ziek

Als je chronisch ziek bent, chronisch moe of zelfs beide hoe noem je het dan? Noem je het chronisch ziek? Of bijvoorbeeld blijvend ziek? Of Blijvend moe bijvoorbeeld? Wij kiezen voor blijvend ziek of altijd moe, waarom? Chronisch klinkt vrij heftig en zegt de meeste kinderen maar weinig.

Ziekenhuis bezoek met knuffel en net geprikt

Momenteel zijn ze bezig om uit te zoeken wat onze oudste dochter heeft, eigenlijk is onze vraag meer hoe gaan we er mee om en wat zijn de grenzen? Zij is al vanaf haar geboorte moe, telkens zijn er andere problemen die zich voordoen. Soms relatief klein en soms erg lastig en zwaar. Het vermoeden is dan ook dat ze dit voor altijd zal hebben, het is tot op heden onduidelijk wat de reden is.

Tot op heden zijn er verschillende dingen gevonden en zijn verschillende problemen de revue gepasseerd, soms blijven zaken en soms gaat het voorbij. Maar feit blijft…. ze is te klein voor haar leeftijd (bot leeftijd ligt drie jaar achter, ze is acht en haar botten geven vijf) en ze is bijna altijd moe. Daarnaast zijn er er nog andere gezondheid- en ontwikkelingsproblemen die de kop blijven opsteken.

Maar hoe leg je dit nu uit? De kinderen uit de klas weten het inmiddels, onze dochter heeft uitgelegd wat er aan de hand is met een beetje hulp van de juf. Ze kan niet altijd zomaar met een vriendinnetje spelen, domweg omdat de energie die ze heeft in school, therapie, ziekenhuis en sporten gaat zitten. Net als school en therapie is ook sporten belangrijk voor haar spieren i.v.m. de hypemobiliteit.

Wachten in de wachtkamer is in het ziekenhuis niet saai, tafelvoetbal!   Sporten is belangrijk met hypemobiliteit, onze dochter zwemt.

Met het uitleggen, wat we best wel vaak moeten merkte we dat chronisch een lastige term is dus hebben we ervoor gekozen om het een blijvend probleem te noemen. Het is er eigenlijk altijd, soms kunnen dingen wel en soms niet. Af en toe kan ze gewoon wel lekker spelen, maar soms ook weken niet. Soms kan ze alles aan en gaat ze door, maar het kan ook zo zijn dat ze moe en ‘down’ is omdat dingen niet lukken en kunnen. Af en toe doen we ook gewoon dingen en heeft ze daar soms een dag, soms ook dagen last van… maar was het wel leuk!

De dierentuin is vlak bij, we gaan regelmatig eventjes

Het meest lastige? Mensen zien het niet, ze mist geen arm of been. Kortom het is niet zichtbaar… maar het wil niet zeggen dat het er niet is.

Wat vindt jij een goede naam voor een blijvende of chronische aandoening/probleem?

Herfst 2015

Het is overduidelijk herfst momenteel! Veel regen en soms met harde wind, de natuur maakt rare sprongen. Eikels vallen door het rare weer al een dikke maand uit de boom. Dagen als gisteren en vorige week dat de regen maar blijft komen, mogen van mij ook wel weer voorbij zijn. Het is geloof ik wel duidelijk, de herfst sla ik liever over! Dit is een typisch Nederlandse blog…. gezeur over het weer!

Als ik één seizoen qua weer kon overslaan zou het de herfst zijn, vaak zo nat en winderig, Ik hou van het voorjaar, dat is echt de periode dat ik leef, heerlijk! De zomer is ook wel goed, maar Nederland is een land van extreme wat dat betreft zo is het 16 graden en een paar dagen later loopt het kwik tot 38 graden. De winter, ik mag de winter stiekem wel…. alleen heb ik liever de sneeuw en hoop ik altijd dat de regen zoveel mogelijk weg blijft.

Niet alleen ik maar ook de meisjes hebben het niet zo op regen, het liefste gaan ze nog met de auto naar school als het regent. En dat terwijl het vijf minuten lopen is naar school, dus hup capuchon op en gaan met die handel. De paraplu is hier nooit zo’n succes aangezien een paraplu vaak alle kanten op gaat (door die fijne wind die er dan ook regelmatig is) behalve boven mijn hoofd, waar ik hem dan met alle macht probeer te houden terwijl ik de kinderen ook nog in de gaten probeer te houden met paraplu. Kortom, liefst geen paraplu voor ons!

Naast het weer mis ik gewoon de zon, de stralen op mijn huid… het gevoel waar ik blij van word, de vitamine D. Dit jaar heb ik besloten om een multivitamine te gaan gebruiken als aanvulling, hopelijk helpt het iets. Onze oudste slikt al medicijnen en extra vitamine en onze jongste krijgt nu ook een multivitamine tabletje. Hopelijk helpt het iets om de herfst wat beter en optimistischer door te komen!

Terugkomend op het weer en de herfst, ik heb er de komende maanden dus wat moeite mee vermoed ik. Het seizoen herfst is niet mijn ding! Als ik dan toch wat moet noemen wat leuk is aan de herfst is het dat ik mijn omslagdoeken heerlijk kan gebruiken, herfst thee vind ik lekker en de mooie kleurtjes van de natuur.

Welk seizoen voel jij je op je best? En welk seizoen zou je het liefste overslaan?