Vorige week zaterdag Marco Borsato

Het kan je vast niet ontgaan zijn als je met enige regelmaat hier een kijkje komt nemen…. samen met onze oudste dochter en mijn zusje hebben we maanden uitgekeken naar het concert Symphonica in Rosso met Marco Borsato! In april schreef ik er voor de eerste keer over en een paar dagen voor we gingen nog eens!

Lang heeft ze erop moeten wachten… onze dochter wilde graag naar Marco, aangezien mijn zusje en in het zelf ook leuk vinden was het geen straf! In maart werden de kaartjes al gekocht, dat was op de verjaardag van onze dochter. We vertelde het haar… haar koppie, onbetaalbaar! Maar toen begon het lange wachten en toen, zomaar was het 24 oktober!

Om 15.00 uur stapte we in de auto, vanaf 16.00 uur konden we parkeren op de parkeerplaats waar we een kaart voor hadden gekocht. We parkeerde de auto en gingen op zoek naar een restaurantje om rustig even wat te eten. Nou ja, rustig was er niet echt bij, maar in de woonboulevard naast het Ziggo Dome hebben we goed gegeten (mocht ook wel voor de prijzen die ze vroegen voor een relatief simpel bord eten, één grote kipsaté met patat en wat garnituur voor € 18,–). Voor het toetje verplaatste we ons naar de begaande grond, daar waren heerlijke ijsjes van Australian te koop.

Eerst gegeten in het naastgelegen woonboulevard, daarna een ijsje bij Australian!

Na het ijsje begon het in de woonboulevard erg rood te zien, veel mensen waren vroeg gekomen en besloten daar ook een kijkje te gaan nemen. Het was inmiddels al weer zes uur geweest en om half zeven zouden de deuren van het Ziggo Dome opengaan, dus we besloten die kant op te gaan.

Inmiddels stonden er al behoorlijke rijen, het was met name bij de ingang voor de staanplaatsen erg druk. Uiteraard, iedereen wil natuurlijk het beste plekje. De rij waar wij in moesten, ingang Noord was rustig iedereen keek wat rond en stond rustig te wachten en te kletsen. Toch wel het grote voordeel van zitplaatsen, geen gedoe je hebt toch je eigen plekje.

Op de rode loper, wachten bij Symponica in Rosso met Marco Borsato

Zoals vele ben ik inmiddels ook actief op twitter en instagram, één foto op instagram en hup het staat ook op twitter. Die tweet werd door Ziggo Dome opgepakt en kwam op de beeldschermen te staan. Onze dochter zag het voorbij komen vond het allemaal wel grappig, toen ze van het toilet kwam zegt ze “Mam, dat berichtje van jou over mij… iedereen heeft het gezien het stond op de schermen”.

Ik gooide een instragramfoto, twitter en facebookberichtje het internet op

Twitter  bericht ontstaan uit instagram bericht

Tweet werd opgepakt door ZiggoDomeLive en verscheen op de beeldschermen

Eenmaal binnen maakte het een behoorlijke indruk op ons minimeisje, het is zo veel, groot en mooi! We waren vroeg binnen, dus langzaam aan zag ze alle mensen binnenkomen en dingen veranderen. Van praktisch leeg tot een volle zaal!

Ziggo Dome begint zicht te vullen met mensen in het rood gekleed

We zijn er klaar voor de zaal zit vol!

De opening, mooi! Kippenvel, Wat een mooi geluid zit er in dit gebouw, de muziek klinkt prachtig. Je ziet er merkt in alles dat dit gebouw gemaakt is voor dit soort evenementen.

Opening Symponica in Rosso 2015 met Marco Borsato

Elk liedje een eigen show, passend bij ieder liedje en passend bij het gevoel… mooi!

Dames in de lucht tijdens het liedje Rood

Het licht en de show.... magisch!

Het heeft indruk gemaakt, maar ook veel energie van ons meisje gevraagd. Maar gelukkig en blij even iets extra leuks was zo welkom in deze toch wel lastige tijd!

De volgende ochtend werd ze wakker en in eens uit het niets “Mam, kunnen we niet gewoon nog een keertje gaan? Het was zo mooi, ik voelde me zo blij.” Helaas kan en gaat dat niet, ooit komt er vast wel een volgende keer!

Advertenties

Strand bij Petten – foto blog

Vorig jaar zomer waren we op het strand van Petten, toen waren er boten bezig met het opspuiten van het strand. Er werd toen al gezegd dat het er allemaal héél anders uit zou gaan zien daar, maar goed wat is anders? En het strand opspuiten, tja dan wordt het strand groter…. maar er is veel meer gedaan in een jaar tijd als alleen dat!

Zo was het strand voor het opspuiten… verre van een strand zoals de meeste het graag zien, vele beton met een smal strand (foto’s gevonden via Google, bron was me helaas onduidelijk).

Vorig jaar waren we op het strand in Petten en werd het opgespoten met boten.

Dit jaar gingen we terug naar Petten, de eerste verbazing kwam al toen we vanaf de parkeerplaats het trapje namen en boven kwamen, in plaats van één grote betonnen en geasfalteerde bedoeling waren er duinen en hoe… zo mooi gemaakt!

En best snel ben je op het strand en kan je lekker met je voetjes het water in!

Kunnen er schelpen gezocht worden voor de hele familie…

Gaan we nog eens het water in… en op de foto!

Wandelen we richting de strandtent voor een lekkere Latte Machiatto

Na de koffie lopen we terug naar de auto via de nieuwe duinen die zijn aangelegd en kijken we nog eens achterom, wat is het mooi geworden!

Het is een mooi plekje aan zee geworden, ben benieuwd hoe het over een aantal jaar is als de natuur zijn werk heeft gedaan!

Dansen, zingen & musical bij Bransz

Sinds begin dit jaar gaat één van onze meiden naar musical les bij Bransz hier in ons stadje Wageningen. Natuurlijk kende ik de dansschool van diverse verhalen maar verder niet… tot onze dochter graag wilde gaan dansen of zingen, ze wist het nog niet precies en ik had geen zin om een soort van pendeldienst te worden tussen zwemmen, dansen en zingen…. een oriëntatie in mogelijkheden volgde. 

Na een korte zoektocht kwamen er wat mogelijkheden boven water, alles in of in de buurt van Wageningen. Dansen bij diverse studio’s was een optie, maar dan werd het geen zingen. We besloten wat proeflessen te gaan doen, samen met haar vriendinnetje brachten we de dames naar twee verschillende studio’s. De één alleen dansen, de ander dans, zang en toneel, of terwijl musical!

Er was na de twee lessen geen discussie mogelijk, het moest en zou musical les worden! Tot op de dag vandaag is ze gelukkig met haar keuze, je kan haar niet blijer maken als met een donderdag! Eerst naar school, even naar oma en daarna door naar musical les bij Bransz! Als ik haar ophaal is ze moe, voldaan en verlangt al weer naar de volgende week als ze weer mag!

Toen onze dochter begon met de lessen was de groep al bezig om een show voor te bereiden, samen met alle dansgroepen van Bransz en iLL skiLL zou er een show komen in Junushoff, het theater in Wageningen. De voorstelling was 20 juni, wat een feest voor alle dansers, musical kids, docenten, betrokkenen, familie en vrienden!

Als moeder heb ik genoten, samen met man, andere dochter,  mijn zusje, ouders en vrienden. Natuurlijk is het, het leukste om naar je eigen kind te kijken maar ook al het andere dat we gezien hebben was leuk!

Gedurende de dag maakte ik kennis met veel van de jongere dansers, doordat ik samen met een aantal andere mensen de haren en make-up gedaan heb bij de (jongere) dansers. Daarom was het stiekem nog iets leuker om te kijken naar de toch al mooie en leuke show.

Nu is de zomervakantie in aantocht, naast vrij van school is er ook geen zwemmen en een groot deel van de vakantie is er ook geen musical les…. best een dingetje voor onze dochter!

Er op uit met zus en dochter!

Op de tv stond RTL Late Night aan, één van de gasten is Marco Borsato. Hij maakt bekend dat hij nog eens gaat doen waar Symphonica in Rosso mee is begonnen, hij is de hoofdartiest! Tja, toen waren we er ook bij, wat hebben we toen genoten, het was geweldig! En ja, ik wil nog een keer!
 

Marco Borsato, Symphonica In Rosso
 

Ik stuur mijn zus een berichtje, we besluiten even na te denken. Het is veel geld en moeten we het nu wel doen?  De volgende dag blijkt er al een voorverkoop te zijn voor fanclubleden, zus is nog net lid van de fanclub we hebben mazzel het mailtje hangt in haar mailbox.

 
We gaan kijken, denken, proberen en zoeken in welk vak er überhaupt nog plek is. Het lukt! We kunnen drie kaartjes voor zitplaatsen kopen, als derde persoon nemen we mijn oudste dochter mee! Ze roept al jaren dat ze Marco Borsato in het echt wil zien, ze vindt zijn muziek heerlijk. Het wordt een heel avontuur, het is natuurlijk s’ avonds laat en zoals de meeste wel weten is ze altijd lichamelijk moe. Maar voor één keer moet het maar gewoon kunnen!

De eerste Symphonica in Rosso was ik ruim 18 weken zwanger van onze oudste dochter, nu kan ze als acht jarige met ons mee! Best bijzonder!

Ongeveer 8 jaar geleden!

Een nieuw leven, een klein wonder. Het klinkt zo gewoon, maar voor ons zo heel bijzonder. Dit was de tekst in het geboortekaartje van onze oudste dochter, we hebben lang op haar moeten wachten en vonden dit een passende tekst in het kaartje.
 

Soms lijkt het moment jaren geleden, soms lijkt het nog vorige week. We zochten kaartjes uit, wisselde nog in één van de laatste weken van naam. In het koffertje zaten kleertjes maat 50, dat bleek veel te groot. Oma ging op pad om passende kleertjes te kopen, het werd maat 42 en iets later maat 44.

Hier is ze vier dagen oud, een kleintje met haar 5 pond.
 

Na een zwangerschap met zorgen kregen we een zware bevalling en alle zorgen die bij ons meisje horen. Maar jeetje wat waren we blij, eindelijk was ze daar! Een klein, iel meisje met de donshaartjes nog over haar hele lijfje. De kinderarts die dienst had vond dat ze gezond was en haar scores waren goed, net als haar suikerwaardes. Ondanks mijn onstabiele situatie de laatste weken van de zwangerschap! De volgende ochtend mocht ik ondanks het protocol van langere opname in verband met zwangerschapsdiabetes naar huis. Volgens de arts had ik genoeg meegemaakt en was het tijd om te gaan genieten.

Toen we thuis kwamen was daar het gezin waar ik in ben opgegroeid, mijn vader, moeder en zusje. Samen met hen hebben we gewacht op de kraamhulp, een kanjer van een vrouw die er voor heeft gezorgd dat het hier in huis alles goed ging. Met liefde maakte ze ons wegwijs in de wereld van een gezin met een kleine meisje. Papa en mama ben je niet maar zo…

Wat was ze klein, maar compleet en zo bijzonder… zij heeft ons papa en mama gemaakt, ons oudste meisje waar we zo lang op hebben gewacht! We zijn blij dat je er bent!!

Hier nog wat fragmenten uit de blog die ik een aantal dagen na de bevalling schreef:

 
“Vrijdag zou ik alleen voor een controle naar het ziekenhuis gaan, er zou enkel een ctg en een bloeddrukcontrole gedaan worden. Echter ik moest toch eventjes nog naar de gynaecoloog, hij vond het onverstandig nog naar huis te gaan, ik moest blijven” 
 
“Toen er een verloskamer beschikbaar was kon ik daar plaats nemen en gingen ze (de arts en gyn met assistentie van de verpleegkundige) de staafjes -die voor ontsluiting zouden moeten zorgen-  plaatsen. Op die avond ben ik buiten bewustzijn geraakt, door een te lage suikerspiegel en sterk wisselende waardes in mijn bloed. Vanaf ongeveer 18.00 uur tot 21.00 kan ik me niets meer herinneren, alles is weg.. enkel een vage herkenning. Maar vooral veel angst en meer kan ik me er nog van herinneren… ik heb dingen gezien, gevoeld en geroken die niet van hier zijn”
 
“Ik lag inmiddels aan een infuus om de bloedwaardes op peil te houden, de hele nacht moest ik van de dienstdoende internist om de twee uur gewekt worden om bloed te prikken en te kijken of ik nog meer glucose nodig had. Dus in tegenstelling tot de gehele zwangerschap dat ik teveel glucose heb gehad had ik nu te weinig glucose… mijn lichaam was echt de weg kwijt!”
 
“Mijn vliezen werden gebroken maar ik mocht twee uur niet opstaan omdat ons kleintje toch niet voldoende was ingedaald. Ondertussen werd het weeën opwekkend middel ook aangesloten op het infuus en aangezet. De weeën in mijn rug en benen die ik al bijna een week had werden erg heftig.. ik kon ze op een gegeven moment de rug weeën niet meer opvangen… maar de ctg registreerde nauwelijks buikweeën.. dus werd er een sensor in mijn baarmoeder geplaatst om te kijken hoe heftig de weeën activiteit was. Deze sensor gaf direct zo’n 70% aan, dus naast deze sensor had onze muis ook al een draadje op haar hoofd voor haar hartslag omdat we die via mijn buik ook niet meer goed konden horen/registreren”
 
“Om 16.30 uur kwamen ze bij ons, de anesthesist was al weer opgeroepen van thuis om dus weer opnieuw een ruggenprik te zetten. Door een vergroeiing in mijn rug konden ze hem niet op het juiste plekje zetten waardoor de eerst keer de prik wat lager was gezet als normaal waardoor de weeën pijn bleef. Als het nog lang zou gaan duren zal het een keizersnede worden”
 
“Na een half uurtje persweeën is ze geboren. Het laatste stuk was wat mij betreft het makkelijkste!! Maar gelijk ook het spannendste. Door de gebeurtenis van vrijdag was ik bang dat onze ‘muis’ er iets aan over zou hebben gehouden.”
 
“Toen ze geboren werd mocht ik haar niet pakken… ze bleek de navelstreng vier keer om haar nekje te hebben, toen ze die eraf hadden hebben ze haar op mijn buik gelegd. Een heel klein minimensje is en was ze! Ze heeft een heel poosje bij me gelegen voordat de kinderarts kwam, deze had een kindje op de spoedeisende hulp om te behandelen. Ze kwam door de keuring heen, haar bloedwaardes waren wat laag bijvoeding was (helaas) noodzakelijk.”

“Vanaf het begin is ze wel slap en vermoeid geweest, dit begint nu na zo’n vijf dagen lijkt het pas beter te worden.. ze had geen zuigkracht.. drinken was dus een ramp. Gelukkig gaat ook dat beter, dat had ze wel nodig. Ze is ook nog steeds wat geel, al lijkt het wat minder te worden.”